MADONNA „CONFESSIONS II” 2026

Siedem długich lat Madonna kazała czekać swoim fanom na nowy studyjny lat. Jeszcze nigdy nie czekaliśmy na nową płytę długogrającą tak długo, ale powiem krótko: było warto. To zdecydowanie najlepszy materiał Madonny od 20 lat, czyli od wydania pierwszej płyty Confessions – „Confessions on a Dance Floor”.

Mija ponad tydzień od pojawienia się nowego wydawnictwa, pora na wyrażenie mojej opinii o płycie mojej muzycznej faworyty, a opinia jest niezwykle entuzjastyczna. Jestem tym krążkiem oczarowany, słucham bez przerw i bez żadnych rezerw i uważam, że powrót do współpracy z brytyjskim producentem Stuartem Price’m okazał się strzałem w dziesiątkę i ogromnym krokiem do reaktywacji kariery Madonny. „Confessions II” to strzał w 10 i powrót Madonny do szczytowej formy.

„Confessions II” to bardzo osobista płyta. Madonna powraca we wspomnieniach do dance’owych początków swojej kariery i jest też niezwykle bezpośrednia w swoich tekstach, które dedykuje choćby swojemu zmarłemu bratu, czy też miłości swojego życia i pierwszemu mężowi, Seanowi Pennowi. Płyta jest fantastyczna muzycznie – to niezwykły kolaż niekończących się dyskotekowych dźwięków,

Oto przegląd szesnastu nagrań z albumu wraz z oceną każdego z nich:

1.       FEEL SO FREE – wspaniałe trance’owe wprowadzenie do płyty i błyskotliwe nawiązanie do „Confessions I” w postaci przejścia melodycznego, inspirowanego „Future Lovers”. Męskie melorecytacje dodają utworowi aury tajemniczości. Istotny jest też sample nagrania „French Kiss” z repertuaru Lil Louise. 10/10

2.       GOOD FOR THE SOUL – balladowo-dance’owe nagranie, dzięki któremu chcemy pozostać na parkiecie. Bardzo dobry, chwytliwy kawałek z wpadającym w ucho refrenem. 9/10

3.       ONE STEP AWAY – „People think that dance music is superficial but they’ve got it all wrong” – takimi słowami rozpoczyna to nagranie Madonna i udowadnia, że w piosenkach tanecznych nie ma banału i powierzchowności. Przyjemny, ambitny wokal i doskonale rezonujący z tekstem, nawracający motyw instrumentalny. 9/10

4.       BRING YOUR LOVE – pierwszy oficjalny singiel z „Confessions II”, naładowany optymizmem i wprowadzający w pozytywny, letni nastrój. Szeptankę  „I’ve got something to talk about” pamięta się od pierwszego wysłuchania. Kiedy usłyszałem, że album ma promować nagranie Madge z Sabriną Carpenter, nie byłem w zachwycie, ale już po pierwszym wysłuchaniu, a zwłaszcza po rewelacyjnym występie dziewczyn na Coachelli, pokochałem ten kawałek. W utworze można wyczuć sample hitu grupy Inner City „Good Life” z 1988 roku. 8/10

5.       DANCETERIA – mój absolutny faworyt albumowy. Murowany materiał na przebój klubów i dyskotek, banger z szansą na powtórzenie sukcesu „Vogue” i „Hung up”. „Everybody get up and dance” zagrzewa do śmiałych wyczynów na parkiecie. Uwielbiam też dziewczęcą, śpiewaną przez Madonnę frazę „Everybody’s watchin’ now, Oh, yeah, I don’t care”. Fantastyczna jest też filmowa ilustracja tego nagrania. „Danceteria” to hołd dla dance’owych początków Madonny i jej pierwszych przebojów, które zdobywały nowojorskie kluby przed już niemal 45 laty. 10/10

6.       READ MY LIPS – piosenka, którą poznaliśmy dzięki albumowi FIFA 2026, przygotowana jako hit mundialowy. Kolejny na albumie wynik współpracy Madonny z innym artystą – tym razem to bardzo popularny Kolumbijczyk, Feld. Wyznam szczerze, że przed odkryciem nagrania nie znałem tego artysty, tymczasem warto posłuchać jego twórczości. Jest na pewno lepszy i bardziej kreatywny niż Maluma. To kolejny ukłon Madonny w stronę kultury latynoskiej. Fraza „Shut your mouth” raz usłyszana nie może wyjść z głowy. 8/10

7.  EVERYTHING – nagrana z vocoderem produkcja doskonale pasowałaby na pierwszą część „Confessions”. House’owe zwroty w utworze nadają mu pazura i dodatkowego charakteru. 7/10

8.       LOVE SENSATION – mój numer 2 z płyty. Pozytywne nastawienie słychać w każdej nucie tej klimatycznej piosenki. Doskonały numer na długie letnie noce. Uwielbiam. 10/10

9.       LOVE WITHOUT WORDS – nieco niespójne, słabsze nagranie na płycie, ale znakomicie wpisujące się w stylistykę albumu i dobre na parkiet. Mam nadzieję, że jeszcze się do niego przekonam. 6/10

10.   BIZARRE – recytacja Madonny na początku utworu przywodzi wspomnienie o „Sorry”. Kolaboracja z młodym zdolnym holenderskim DJ-em, Martinem Garrixem. Majstersztyk słowno-muzyczny. Czołówka moich albumowych faworytów. Popisy wokalne Madonny na końcu piosenki naprawdę robią wrażenie. 10/10

11.   SCHOOL – house’owy, bujający, pulsujący, hipnotyczny – jedno z najbardziej awangardowych i nieoczywistych nagrań na płycie, a przy tym chyba najbardziej dwuznaczne i zmysłowe. Robi wrażenie. 9/10

12.   FRAGILE – jedno ze spokojniejszych nagrań na albumie, Madonna prawdziwie wzrusza swoim wokalem, refren natychmiast zapada w pamięć i chce się go nucić cały wieczór. Nagranie mogłoby się znaleźć na płycie „Ray of Light”, pobrzmiewają w nim te same spirytualne dźwięki i wersy. 10/10

13.   MY SINS ARE MY SAVIOUR – było coś dla społeczności hiszpańskojęzycznej, pora na nagranie frankofońskie. Duet Madonny z niezwykle popularnym belgijskim artystą, Stromae. Spokojna, wręcz ostentacyjnie sącząca się melodia i współbrzmiące głosy Madonny i Stromae czynią nagranie wyjątkowym, a sample „My Army of Lovers” kontrowersyjnej szwedzkiej grupy Army of Lovers czyni nagranie wyjątkowym. To dla mnie największy slow grower na płycie – początkowo przeszedłem obok nagrania niemal niepostrzeżenie, teraz już je wielbię. 9/10

14.   BETRAYAL – kolejna ballada, myślę, że mogłaby się znaleźć na albumie „Erotica” „Bedtime Stories”, czy nawet „Ray of Light”. I piękny sample z „Grossienne No. 1” Erica Satie. 7/10

15.   THE TEST – na płycie „Ray of Light” znalazło się nagranie „Little Star” – hołd dla malutkiej córeczki Madonny, Lourdes. To już teraz dorosła kobieta, a nawiązujące do „Little Star” nagranie „The Test” to duet Madonny z córką. Madonna ma całkowitą swobodę, kogo zaprasza na płytę i z kim chce zaśpiewać, ale mam wrażenie, że zabrakło tu pomysłu na ten utwór i otrzymaliśmy nieco niespójny, lekko infantylny kawałek, który chwilami jest jednak intrygujący muzycznie. 6/10

16.   L.E.S. GIRL – nieco odmienne od pozostałych utworów, kończące płytę melancholijne nagranie. To bardzie kawałek indie niż trance’owe nagranie, ale intryguje i ciekawie zamyka „Confessions II”. 7/10

Na swojej piętnastej studyjnej płycie Madonna wróciła do korzeni, do muzyki tanecznej, do tego, w czym jest najlepsza. Udowodniła, że odwołując się do swojej wcześniejszej twórczości, nadal potrafi tworzyć rzeczy niezwykłe, rewelacyjne, intrygujące w kwestii brzmienia instrumentów, głosu i tekstów. To album, dzięki któremu ponownie znalazła się na pierwszym miejscu po obu stronach Atlantyku i znów pokazała, że jest wielka. Od 20 lat żaden krążek Madonny nie dał mi aż takiej dawki entuzjazmu, zachwytu i wzruszenia. A Wy dajcie tej płycie szansę – zapraszam na kolejne wyznania na parkiecie.

Moja ocena: 10/10! (bezapelacyjnie)